Η χειροτεχνία στην Ελλάδα πριν το 1821
Η Θεσσαλία, προμήθευε τα Ζαγοροχώρια, για τη βιομηχανία τους σε ναυτικές κάπες. Και η Άρτα, έκαν’ εξαγωγή από μάλλινες καπότες, αλατζάδες βαμβακερούς ή βαμβακομέταξους ή μάλλινους, που κατεργάζονταν στα Τρίκαλα. Η Ήπειρος και τα Τρίκαλα, εμπόριο από κορδόνια (γαϊτάνια) και κάλτσες. Το Πήλιο με τα χωριά του προμήθευαν την Ανατολή με μάλλινα σκεπάσματα. Ιδιαίτερα περιζήτητες σ’ όλα τα Μεσογειακά λιμάνια, ήσαν οι αδιάβροχες κάπες της Ζαγοράς, από μαλλιά και γιδότριχες της Λειβαδιάς.
Εργόχειρα από μετάξι
Η Τήνος, έστελνε στη Βιέννη μεταξωτές κάλτσες και γάντια. τα μαντήλια της Ζαγοράς, έμοιαζαν με της Λυών, χωρίς να έχουν και τη λεπτότητά τους, γιατί οι Ζαγοριανοί δεν έκαναν επιλογή στα καλύτερα φύλλα, που τρέφονται οι μεταξοσκώληκες. Επίσης η Ζαγορά και η Νότια Μακεδονία, έφτιαχναν ονομαστά μεταξωτά φορέματα (εσθήτες), καθώς και πουκάμισα. Έκαναν εξαγωγή από τη Θεσσαλονίκη 10.000 πουκάμισα σ’ όλες τις τουρκικές πόλεις με 8-10 γρόσια, που τα εύρισκαν ανώτερα κι από της Χίου, Σμύρνης και Προύσσας. Τα πιο καλά, τα πουλούσαν στην Κωνσταντινούπολη στ’ ανάκτορα του Σουλτάνου και στο Φανάρι. Έφτιαχναν ακόμα και μεταξωτούς μποχτσάδες και σάλια για τα σαρίκια των Γενιτσάρων.
Οπωσδήποτε, μεγάλη ήταν η ποικιλία των μεταξωτών υφασμάτων σ’ όλη την Ελλάδα. Τα μεταξωτά της Χίου, ήσαν εφάμιλλα της Λυώνας. Τα μαντήλια και οι σάρπες της Καλαμάτας μ’ εκείνα της Τουρ της Γαλλίας. Στην Καλαμάτα, υπήρχε γυναικείο Μοναστήρι του «Αγίου Κωνσταντίνου», όπου με το μετάξι, έκαναν υφάσματα, μαντήλια και σάρπες.
Βαφική νημάτων
Με τη βαφή των νημάτων σημείωνε πρόοδο σημαντική, η ελληνική κλωστοβιομηχανία και ιδιαίτερα στ’ Αμπελάκια, όπου λειτουργούσαν 24 εργοστάσια βαφικής. Για τη βαφή του βαμβακιού χρησιμοποιούσαν ρίζες από ερυθρόδανο (αλυζάρι, ριζάρι), που φύτρωνε μόνο-του στις όχθες της Κωπαΐδας και λοιπής Βοιωτίας και μερικές φορές έκαναν μίγμα με αίμα γίδινο ή βοδιού. Χρησιμοποιούσαν ακόμα και κρεμέζι (ερυθρή χρωστική ουσία, από το έντομο κέρκης), που αναπτυσσόταν πολύ πάνω σε μικρές χλωρές βελανιδιές στη Βοιωτία και Φωκίδα, καθώς και κιννάβαρι-μίνιο (με χρώμα πορτοκαλί), που η Λειβαδιά έβγαζεν
Βυρσοδεψία και Ταπητουργία
Άλλοι κλάδοι βιομηχανίας, ήσαν η βυρσοδεψία και η ταπητουργία. Στη Θεσσαλονίκη, έφτιαχναν τάπητες, αλλά ήσαν κατώτεροι της Σμύρνης και γι’ αυτό δεν είχαν επιτυχία στις ευρωπαϊκές αγορές. Η βυρσοδεψία ήταν αναπτυγμένη σ’ όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Γιάννινα, Καλαμάτα. Ξεχωριστήν επιτυχία είχαν στα «μαροκινά» (φημισμένα δέρματα της βυρσοδεψίας του Μαρόκου), που την επεξεργασία τους κρατούσαν οι Έλληνες μυστική, ώστε ούτε και ο Γάλλος πρόξενος στη Θεσσαλονίκη Μπωζούρ, κατάφερε να μάθει. Από αυτά, έκαναν εξαγωγή δέρματα στη Γερμανία κάθε χρόνο, αξίας 60.000 μάρκα, για να παρασκευαστούν πορτοφόλια, ζώνες κι άλλα παρόμοια είδη.
Σαπωνοποιία
Η Κρήτη, η Αττική κι άλλα ελαιοπαραγωγό μέρη, είχαν επίδοση στη σαπωνοποιία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου